ไม่ค่อยแน่ใจ เท่าไหร่นัก...

เมื่อ 16 ปีที่แล้ว..อ.ไทรโยค จ.กาญฯ ตอนนั้นล่องแพ ไปจอดริมหาดทราย...(แม่น้ำแคว)...

ผมและเพื่อนขึ้นไปเดินเล่นบนป่าสักโปร่งๆ...ด้านบนหาดทราย...ตอน 5 โมงเย็น เพื่อไปหาฟืนมาก่อกองไฟ

เจอสาววัยรุ่นหน้าตาดี ราวคราวเดียวกันกับผม ยืนกวักมือเรียกผมกับเพื่อน...ห่างไปซัก 100 เมตรได้...

ผมและเพื่อนจึงเดินไปหาและสอบถาม...ได้ใจความว่า เธอมากางเต๊นท์ ตั้งแค้มป์อยู่กับพวกพี่ชาย

ห่างไปจากตรงจุดนี้ไม่มากนัก...และชักชวนผมและเพื่อนให้ไปดื่ม ที่แค้มป์ของเค้า...

ผมและเพื่อน เห็นว่าของฟรี อีกทั้งเธอก็น่ารัก...(เผื่อฟลุค)...จึงเดินตามไปโดยง่าย

แต่ที่ผมและเพื่อนแปลกใจอยู่อย่างว่า...ทำไมเธอจึงเดินเร็วมาก ถึงมากที่สุด ทั้งๆ เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ จนผมกับเพื่อนแทบจะวิ่งตาม

สุดท้าย ตามไม่ทัน....เธอเดินหายไป...!!!

ผมกับเพื่อนรู้ตัวอีกที...ก็หลงทางซะแล้ว...เห่อๆๆ

บรรยากาศโพล้เพล้ มืดลงทุกที...จำไม่ได้ว่าทั้งกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามสาว เมื่อซักครู่มาจากทางไหนกัน...เลยตัดสินใจอยู่กับที่...

ไม่เดินไปไหนต่อ..กลัวว่าจะหลงเข้าไปลึกกว่านี้...

และใช้เสียงที่มีอยู่ ตะโกนเรียก ให้คนที่มาด้วยกัน..ขึ้นมาช่วยได้ถูกทาง...ขณะที่ตะโกนนั้น

ผมได้ยินเสียงของน้องผู้หญิงคนนั้นเรียก...นาย ๆ ๆ เราอยู่นี่...ผมกับเพื่อนจึงหาที่มาของเสียงกันว่าอยู่ไหน...

สุดท้ายก็เจอ...

เธอนั่งห้อยขาหัวเหราะชอบใจอยู่บนต้นสักสูงกว่า 10 เมตร (ไม่รู้ขึ้นไปได้ไง)...ห่างจากผมไปประมาณ 10 เมตร กวักมือเรียกผมกับเพื่อนให้ไปหา...

เท่านั้นแหละ...ผมกับเพื่อนมองหน้าเหมือนรู้กัน...จับมือวิ่งกันแบบไม่คิดชีวิต...

โชคดี...ที่วิ่งมาถูกทาง เจอกลุ่มเพื่อนผม และผู้ใหญ่..ที่ร่วมกรุ๊ปมาด้วย..อ่อ ยังมีลุงที่เร่ขายกาแฟบนเรือ ชาวบ้านย่านนั้น...ร่วมขบวนขึ้นมาช่วยตามผม...

ร้องไห้เลยครับตอนนั้น....

หลังจากกลับมากรุงเทพฯ ได้วันนึง เพื่อนผมคนเดิม...มาเขย่าประตูหน้าบ้านผมตอนตี 2กว่าๆ ชวนผมซ้อนรถมันไปดูเค้าแข่งรถมอไซค์ที่ใต้สะพานแขวน...(ตอนนั้นฮิตมาก)...

ผมปฎิเสธเนื่องจากวันรุ่งขึ้นต้องไปลงทะเบียนเรียนครับ...

วันรุ่งขึ้น...ทราบข่าวจากเพื่อนอีกคนมาขับรถมาบอกว่า...เพื่อนผมคนนี้ เสียชีวิตแล้ว..ตอน ตี 2 ครึ่ง...เนื่องจากขับรถไปชนกับรถเมล์ที่โค้งแห่งนึง

คาที่เลยครับ...ผมแทบเป็นลม เข้าวัดพรมน้ำมนต์สะเดาะเคราห์ น่าดูครับตอนนั้น...งานศพมันก็ไม่กล้าไป ช่วงแรกๆ มักฝันเห็นมันอยู่บ่อยๆ

ว่ายังอยู่ในป่าตรงนั้นคนเดียว แล้วเพื่อนผมคนนี้...มันก็เดินมาชวนผมให้ไปกับมัน...(ตอนนั้นมั่นใจว่ามันต้องเกี่ยวเนื่องกัน..แน่ๆครับกับเหตุการ์ณนี้)

กลัวสุดขีด...........


วันเวลาผ่านไป....16 ปี โตเป็นผู้ใหญ่ มากขึ้น....พยายามคิดหาเหตุผลมารองรับ...จนคิดว่าเป็นเรื่องบัญเอิญมากกว่า...

น้องผู้หญิงคนที่เจอในป่า ก็คงอยากจะล้อผมเล่นเท่านั้น...

แต่ก็ยังไม่แน่ใจอยู่ดี...ตอนนี้นั่งพิมพ์คนเดียวไป...ขนลุกไป เห่อๆๆ...

ว่าจะลืมแล้วเชียว.....